مشتریان او را نه فقط به‌خاطر برنج‌های خوش‌عطر و زعفران‌های ناب، که به‌خاطر قلب بزرگش دوست داشتند.اما حاج اصغر نه فقط یک تاجر مهربان، بلکه معتمد و حامی مردم محل بود. داستان‌های زیادی از مهربانی او بین مردم دهان‌به‌دهان می‌چرخد. می‌گویند کودکی نبود که پایش به حجره‌ی حاج اصغر باز شود و با لبخند و دستی پر از آلو، نخودچی و کشمش بیرون نرود ،نه فقط کودکان، بلکه نیازمندی نبود که پا به این حجره بگذارد و دست خالی برگردد؛ چه تاجری که روزی اعتبار داشت و حالا ورشکسته و دل‌نگران آمده بود، و چه خانواده‌هایی که با جیب خالی و دلی پر اضطراب، در تکاپوی چرخاندن زندگیشان بودند. حجره‌ی حاج اصغر همیشه پناه بود برای دل‌شکسته‌ها، و آن‌هایی که امیدشان را گره می‌زدند به لبخند و دستِ بازِ او. بسیاری از برندهای معروف امروز، روزگاری نزد او آمده بودند تا محصولات‌شان را از طریق حجره حاج اصغر به بازار معرفی کنند .سال‌ها گذشت. داستان‌های مهربانی و اصالت، در دل کوچه‌های بازار تهران پیچید. اما برند خوشیده هیچ‌گاه به دنبال تبلیغات پر زرق‌وبرق نرفت. چون خوشیده به قدرت «اعتماد» ایمان داشت. نسل‌ها محصولات خوشیده را انتخاب کردند، نه به‌خاطر شعارهای تبلیغاتی، بلکه به‌خاطر خاطراتی که از حجره کوچک اما پرمهر آن داشتند.